دین و نظریه اجتماعی؛ رهیافت سازنده گرایی اجتماعی

این کتاب، از منظر «سازنده گرایی اجتماعی» به بررسی دین مسیحیّت می­ پردازد. بدیهی است که یک جامعه شناس، به عنوان متخصص یک حوزه «علمی»، نمی­ تواند در خصوص صدق و کذب وجود حوزه لاهوتی دین داوری کند اما با توجه به عینیّت صورت­ ها، می­تواند درباره نحوه تعامل نهادها و آموزه ­های دینی با شرایط اجتماعی و نیز نهادهای اجتماعی و تأثیر متقابل این دو بر همدیگر، داوری کند.

نویسنده، با تأمل در رویکردهای افراطی­ای که یا امر اجتماعی را در تحلیل نهایی به «زبان» و «گفتمان» فرو می ­کاهد؛ یا خلق «معنا» را محصول ضروری کنش- واکنش ­ها و تعاملات بی­شمار انسانی به شمار می ­آورند، تعریف و موضع بینابینی از سازنده گرایی را اختیار می ­کند.

در این رویکرد، وی بدون نفی وجود هر چیز دیگری جز گفتمان؛ و با توجّه به آگاهی­ های قطعی درباره امکان پذیری­ های سازنده و مخرّب ناشی از تعاملات اجتماعی، درصدد تحلیل فرآیندها و جریان­ هایی برآمده است که به وسیله آنها، معنای دین مسیحیّت در شرایط و اوضاع و احوال مختلف، درک، متحوّل، طرح و صورت­بندی مجدّد شده و یا مورد شکّ و چالش قرار می­گیرد.

مترجم امیدوار است ترجمه این کتاب، بتواند بر غنا و بسط تأملات دین شناسانه مجامع علمی کشور بیفزاید؛ و توسعه بصیرت دینی، به تجمیع و تلفیق دو مؤلفه کلیدی برای حیات بشر امروز؛ یعنی «عقلانیّت» و «معنویت» بینجامد.

مطالعه ۳۵ صفحه آغازین کتاب